Νοσοκομειακές εμπειρίες.

18 Οκτ 2020 από

Νοσοκομειακές εμπειρίες.

Βρέθηκα στο νοσοκομείο, μακριά από εσάς, και απέκτησα κάποιες εμπειρίες, που θα ήθελα να μοιραστώ και με φίλους.  Σας τις μεταφέρω μαζί με άλλα τρέχοντα των ημερών.

  1. Παλαιότερα είχες έναν γιατρό, που σε παρακολουθούσε, ήξερε τα πάντα για εσένα και ανάλογα ρύθμιζε τα … Σήμερα σπάνια βρίσκεις τον λεγόμενο οικογενειακό γιατρό.  Όλοι πλέον οι γιατροί έχουν κάποια ειδικότητα, κι έτσι ο καθένας σου λέει τι να κάνεις από δικής του πλευράς και ειδικότητας, αγνοώντας συχνά τις λοιπές αρρώστιες σου.
  2. Στο νοσοκομείο πολλοί νεαροί γιατροί και ακόμα πιο πολλές γιατρίνες.  Τους βαθμολογώ και δίνω άριστα, 100 % ειδικά στις νεαρές, 80 % στο προσωπικό, 100 % στην οργάνωση και … 35 % στους μεγαλογιατρούς με το πολύ τουπέ.
  3. Στο νοσοκομείο εντύπωση μου έκαναν οι πολλοί αλλοδαποί.  Οι μισοί σχεδόν θα έλεγα ασθενείς.  Ασφαλώς δεν λέω να μην τους περιθάλπουμε, αλλά με προβληματίζει το γεγονός ότι ο Έλληνας μια ζωή συνεισφέρει για νοσοκομεία και καλή περίθαλψη και οι πολλοί ξένοι τη φτάνουν στα άκρα της, ειδικότερα αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του ότι η παραμονή μου εκεί δεν μου κόστισε δεκάρα, οπότε τόσο (δεν) θα κοστίζει και στους ξένους που όμως ποτέ ή ελάχιστα επιβαρύνθηκαν για αυτά όλα.
  4. Ακούγοντας ειδήσεις και εκεί αλλά και μετά στο σπίτι, διαπίστωσα ότι συνεχώς μας λένε πόσα νέα κρούσματα covid-19 υπάρχουν ημερησίως, αλλά ποτέ δεν μας λέτε, κύριε Χαρδαλιά και Co, επί πόσων ελεγμένων.  Γιατί άλλο το 482 (όπως ακούσαμε σήμερα) επί 500 ελέγχων και άλλο επί 6.000 !   Καλά τα λέω;
  5. Παρακολουθώντας στην TV τα ματς (δεν είχα και τι άλλο να κάνω και καλά που είχε νοικιάσει TV ο διπλανός μου και μου επέτρεπε να βλέπω) διαπίστωσα λοιπόν ότι οι παίκτες μας είναι πολύ καλοί, αλλά θα έπρεπε να εξωπετάξουν τους προπονητές.  Γιατί τέσσερα μόνο πράγματα θα έπρεπε να έχουν ζητήσει από τους παίκτες, που  προφανώς δεν το έκαναν: α) Όταν οι αντίπαλοι έχουν την μπάλα να είναι δίπλα τους ένας δικός μας.  β) Όταν την έχουμε εμείς, να είμαστε πάντα όσο πιο μακριά γίνεται από τον αντίπαλο.  γ)  Να απαγορεύσουν όσο είναι δυνατόν, το να στέλνουν την μπάλα προς τη δική μας μεγάλη περιοχή.  Έτσι βέβαια γλυτώνει ο έχων την μπάλα από την πίεση, αλλά μεταφέρει το παιχνίδι κοντά στο τέρμα του. Όσο όμως πιο συχνά είναι η μπάλα στην περιοχή τους τόσο πιθανότερο είναι ένα γκολ.  δ)  Όταν ο τερματοφύλακας έχει την μπάλα, δεν την πασάρει σε κοντινό συμπαίκτη του, αλλά την στέλνει με ένα σουτ όσο πιο μακριά γίνεται, με τη λογική “μακριά από εμένα και ας την πάρει όποιος θέλει.  Έτσι συχνά την προσφέρει στον αντίπαλο !  Αυτά από έναν μη ειδικό και μη φίλαθλο.
  6. Πάλι από την TV ακούσαμε για παράνομους αγώνες με μοτό τις νύχτες στη Βουλιαγμένη.  Η αστυνομία στο πόδι για να τους αποτρέψει και οι νεαροί ότι μπορούν για να συνεχίσουν.  Και αναρωτιέμαι Κύριοι Υπουργοί: Τόσο δύσκολο είναι να διευκολύνετε τη νεολαία δίνοντάς τους κάποια δυνατότητα, όπου Εσείς νομίζετε για να εκτονωθούν και να αναμετρηθούν, αντί να τους λέτε και να μας λέτε πάντα τι απαγορεύεται και ποτέ το τι να κάνουμε;  Αλλάξτε επιτέλους αντίληψη !
  7. Στο νοσοκομείο ξαναδιάβασα το βιβλίο του Όργουελ και αναρωτήθηκα τι άραγε θα έκανε κάποιος που θα μας ήθελε για πάντα έγκλειστους στο σπίτι.  Μα φυσικά ότι κάνουν σήμερα οι ιθύνοντες.  Εκεί μας πάνε δυστυχώς με  εντολές (?) από τους κυρίαρχους της Παγκοσμιοποίησης, θα έλεγα εγώ ο διαχρονικά συνωμοσιολόγος !
  8. Όσο ήμουνα στο νοσοκομείο διάβασα την συγνώμη της Υπουργού Παιδείας για τις μάσκες που καθυστερούσαν να πάνε εγκαίρως στα σχολεία.  Ήταν αρχές Οκτωβρίου και μήνες μετά μας έφεραν και πληρώσαμε τεράστιες, ακατάλληλες μάσκες και σήμερα περιμένουμε – ακόμα – τις σωστές.  Πάλι καλά γιατί θα μπορούσαν να φτάσουν μόλις αρχίσουν οι θερινές διακοπές !!

Περαστικά μας,  ο … παθών.

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*